Νέα δικαστική διαδικασία στις 11 Νοεμβρίου 2026 για τα θύματα που δεν συμπεριλήφθηκαν στην προηγούμενη δίκη. Οι συγγενείς των νεκρών και οι επιζώντες ζητούν πλήρη διερεύνηση των ευθυνών, αναγνώριση όλων των θυμάτων και ουσιαστική δικαίωση για μια τραγωδία που εξακολουθεί να συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία.

Η φωτιά έσβησε το 2018, αλλά ο αγώνας για δικαιοσύνη συνεχίζεται

Υπάρχουν τραγωδίες που δεν τελειώνουν όταν σβήσουν οι φλόγες, όταν απομακρυνθούν τα συντρίμμια ή όταν περάσουν τα χρόνια. Υπάρχουν γεγονότα που αφήνουν πίσω τους πληγές τόσο βαθιές, ώστε ο χρόνος δεν αρκεί για να τις επουλώσει. Η φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι της Ανατολικής Αττικής αποτελεί μία από τις πιο οδυνηρές τέτοιες περιπτώσεις στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Μια καταστροφή που στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από εκατό ανθρώπους, άφησε πίσω της εγκαυματίες με σοβαρές και μακροχρόνιες συνέπειες, διέλυσε οικογένειες και ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο τις αδυναμίες ενός κρατικού μηχανισμού που όφειλε να προστατεύσει την ανθρώπινη ζωή.

Περισσότερα από οκτώ χρόνια αργότερα, η υπόθεση εξακολουθεί να απασχολεί τη Δικαιοσύνη. Οι δικαστικές αποφάσεις που έχουν εκδοθεί δεν έχουν κλείσει όλες τις εκκρεμότητες, ούτε έχουν εξαλείψει τα ερωτήματα που εξακολουθούν να θέτουν οι συγγενείς των θυμάτων και οι άνθρωποι που κατάφεραν να επιζήσουν. Για αρκετούς από αυτούς, η δικαστική αναζήτηση της αλήθειας παραμένει μια δεύτερη, μακρόχρονη δοκιμασία, δίπλα στον καθημερινό αγώνα τους να αντιμετωπίσουν τον πόνο, τις απώλειες και τις συνέπειες της καταστροφής.

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026, η υπόθεση εισέρχεται σε έναν ακόμη δικαστικό κύκλο. Στο Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών έχει προσδιοριστεί νέα διαδικασία, με 21 κατηγορουμένους, αυτή τη φορά για υποθέσεις εγκαυματιών οι οποίες δεν είχαν συμπεριληφθεί στην προηγούμενη ποινική δίκη. Πρόκειται για μια εξέλιξη που επαναφέρει στο επίκεντρο όχι μόνο το ζήτημα των ποινικών ευθυνών, αλλά και ένα βαθύτερο θεσμικό ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν, τόσα χρόνια μετά από μια τέτοια εθνική τραγωδία, άνθρωποι που υπέστησαν σοβαρές συνέπειες να εξακολουθούν να διεκδικούν την πλήρη αναγνώριση της ιδιότητάς τους ως θυμάτων;

Η νέα δίκη δεν αφορά απλώς μια ακόμη δικαστική εκκρεμότητα. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας να εξεταστούν όλες οι πτυχές της καταστροφής, να ακουστούν όσοι δεν είχαν προηγουμένως τη δυνατότητα να συμμετάσχουν και να αναδειχθούν, μέσα από τη νόμιμη αποδεικτική διαδικασία, οι ευθύνες που τυχόν αναλογούν στους εμπλεκομένους. Για τους επιζώντες και τις οικογένειες των νεκρών, αυτός ο αγώνας έχει αποκτήσει πλέον διαστάσεις που ξεπερνούν τη συγκεκριμένη υπόθεση. Είναι αγώνας για τη μνήμη, την αξιοπρέπεια, την κρατική λογοδοσία και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να γνωρίζει ότι η ζωή του δεν αντιμετωπίζεται ως ένας απλός αριθμός σε μια δικογραφία.

Στις 11 Νοεμβρίου η νέα δίκη – Οι 21 κατηγορούμενοι επιστρέφουν στο δικαστήριο

Η νέα δικαστική διαδικασία έχει οριστεί για την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026, στις 09:00 το πρωί, στο Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, στην αίθουσα Δ70 Δ, στον πρώτο όροφο, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018.

Στο επίκεντρο βρίσκονται υποθέσεις ανθρώπων που υπέστησαν εγκαύματα κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς, αλλά δεν είχαν συμπεριληφθεί στο αντικείμενο της προηγούμενης ποινικής διαδικασίας. Στο εδώλιο καλούνται εκ νέου οι ίδιοι 21 κατηγορούμενοι, ενώ η συγκεκριμένη δίκη θα εξετάσει τις υποθέσεις των εγκαυματιών που περιλαμβάνονται στη νέα διαδικασία. Η προηγούμενη δικαστική πορεία και οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί δεν καταργούν την ανάγκη αυτοτελούς εξέτασης των νέων υποθέσεων, με πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα των θυμάτων και των κατηγορουμένων.

Το γεγονός ότι η Δικαιοσύνη επανέρχεται στην υπόθεση περισσότερο από οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή αποτυπώνει την πολυπλοκότητα της υπόθεσης, αλλά και τη μεγάλη χρονική διάρκεια των σχετικών διαδικασιών. Για τους ανθρώπους που έχασαν συγγενείς ή υπέστησαν σοβαρούς τραυματισμούς, κάθε νέα δικαστική συνεδρίαση συνδέεται αναπόφευκτα με την επαναφορά οδυνηρών αναμνήσεων.

Η νέα διαδικασία, επομένως, δεν έχει μόνο ποινικό ενδιαφέρον. Έχει έντονη ανθρώπινη και κοινωνική διάσταση, καθώς συνδέεται με το δικαίωμα των πληγέντων να ακουστεί η εμπειρία τους και να εξεταστούν οι συνέπειες που υπέστησαν.

Οι 25 εγκαυματίες που είχαν μείνει εκτός της προηγούμενης διαδικασίας

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η αναφορά του Συλλόγου σε 25 εγκαυματίες οι οποίοι δεν είχαν συμπεριληφθεί στην προηγούμενη ποινική διαδικασία. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ακόμη και στη νέα δίκη δεν καλούνται να συμμετάσχουν όλοι, αλλά μόνο ορισμένοι από αυτούς.

Η συγκεκριμένη επισήμανση δημιουργεί εύλογο προβληματισμό σχετικά με την πληρότητα της δικαστικής διερεύνησης και την καταγραφή των ανθρώπων που υπέστησαν σωματικές βλάβες από την καταστροφή. Γιατί η ανθρώπινη διάσταση μιας πυρκαγιάς τέτοιας έκτασης δεν περιορίζεται μόνο στον αριθμό των νεκρών. Περιλαμβάνει και όσους σώθηκαν, αλλά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της ημέρας εκείνης.

Ένας σοβαρός εγκαυματισμός μπορεί να συνοδεύεται από πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις, μακροχρόνια αποκατάσταση, χρόνιο πόνο, κινητικούς περιορισμούς, αισθητικές αλλοιώσεις και ψυχολογική επιβάρυνση. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι επιπτώσεις μπορούν να επηρεάσουν την επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή ενός ανθρώπου για πολλά χρόνια.

Η επιβίωση από μια πυρκαγιά δεν σημαίνει απαραίτητα και επιστροφή στην προηγούμενη ζωή. Μπορεί να σημαίνει την αρχή μιας δύσκολης καθημερινότητας, με συνεχείς ιατρικές ανάγκες, περιορισμούς και μια διαρκή προσπάθεια προσαρμογής σε μια πραγματικότητα που άλλαξε βίαια.

Γι’ αυτό και το ζήτημα της αναγνώρισης όλων των εγκαυματιών αποκτά ουσιαστική σημασία. Δεν πρόκειται απλώς για μια τυπική καταγραφή ονομάτων. Πρόκειται για την ανάγκη κάθε άνθρωπος που υπέστη βλάβη να έχει τη δυνατότητα να ασκήσει τα δικαιώματά του, να ζητήσει την προβλεπόμενη προστασία και να διεκδικήσει όσα του αναλογούν.

Η προηγούμενη δικαστική πορεία και οι δέκα καταδίκες στο Εφετείο

Η υπόθεση της πυρκαγιάς στο Μάτι έχει ήδη διανύσει μια μακρά και σύνθετη δικαστική διαδρομή, με αλλεπάλληλες διαδικασίες, αποφάσεις, εφέσεις και αναιρετικές κρίσεις. Η εξέλιξη αυτή έχει δημιουργήσει μια ιδιαίτερα απαιτητική κατάσταση για τις οικογένειες των νεκρών και τους τραυματίες, οι οποίοι χρειάστηκε να παρακολουθούν επί χρόνια τη δικαστική εξέταση των γεγονότων.

Στη δίκη σε δεύτερο βαθμό, δέκα κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι, σε μια απόφαση που αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην ποινική διερεύνηση της τραγωδίας. Ακολούθησαν προσφυγές στον Άρειο Πάγο και περαιτέρω δικαστικές εξελίξεις, με την ενοχή συγκεκριμένων καταδικασθέντων να καθίσταται αμετάκλητη.

Για τους συγγενείς και τους εγκαυματίες, οι καταδίκες αυτές αποτέλεσαν αναγνώριση συγκεκριμένων ποινικών ευθυνών. Δεν θεωρούν, ωστόσο, ότι έχουν απαντηθεί όλα τα ερωτήματα ή ότι έχουν ολοκληρωθεί όλες οι εκκρεμότητες που σχετίζονται με την καταστροφή.

Είναι σημαντικό να διαχωρίζεται η ποινική ευθύνη που έχει ήδη κριθεί αμετάκλητα από εκείνη που αποτελεί αντικείμενο νέας δικαστικής εξέτασης. Η παραπομπή ενός προσώπου σε δίκη δεν ισοδυναμεί με απόδειξη της ενοχής του, ενώ κάθε κατηγορούμενος διατηρεί το τεκμήριο αθωότητας για τις κατηγορίες που δεν έχουν κριθεί οριστικά. Ταυτόχρονα, κάθε θύμα έχει δικαίωμα να επιδιώξει τη διερεύνηση των πραγματικών περιστατικών που το αφορούν.

Η απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 2026 και η απόρριψη των ελαφρυντικών

Μια ακόμη καθοριστική εξέλιξη καταγράφηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2026, όταν το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών απέρριψε το αίτημα αναγνώρισης του ελαφρυντικού του πρότερου σύννομου βίου για τρεις καταδικασθέντες.

Πρόκειται για τον πρώην αρχηγό της Πυροσβεστικής Σωτήρη Τερζούδη, τον πρώην υπαρχηγό Βασίλη Ματθαιόπουλο και τον πρώην γενικό γραμματέα Πολιτικής Προστασίας Ιωάννη Καπάκη.

Η επανεξέταση είχε προκύψει επειδή ο Άρειος Πάγος είχε αναιρέσει μέρος της προηγούμενης εφετειακής απόφασης αποκλειστικά ως προς την αιτιολόγηση της απόρριψης του συγκεκριμένου ελαφρυντικού. Δεν είχε ανατραπεί η κρίση περί ενοχής των συγκεκριμένων καταδικασθέντων.

Το Εφετείο, εξετάζοντας εκ νέου το ζήτημα, δεν αναγνώρισε το ελαφρυντικό, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει μείωση των ποινών τους από τη συγκεκριμένη διαδικασία.

Η απόφαση αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία για τις οικογένειες των θυμάτων, επειδή αφορούσε την τελική ποινική μεταχείριση προσώπων των οποίων η ενοχή είχε ήδη κριθεί. Παράλληλα, υπενθύμισε ότι η δικαστική υπόθεση του Ματιού παρέμεινε ενεργή ακόμη και μετά τις σημαντικές αποφάσεις που είχαν προηγηθεί.

Το δικαίωμα των εγκαυματιών να ακουστούν μέσα στη δικαστική αίθουσα

Ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα που αναδεικνύει ο Σύλλογος αφορά την προηγούμενη προσπάθεια συμμετοχής εγκαυματιών στη δικαστική διαδικασία, ακόμη και με την ιδιότητα του μάρτυρα.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, η προσπάθεια αυτή δεν έγινε αποδεκτή, ύστερα από αντίρρηση της υπεράσπισης των κατηγορουμένων. Ο Σύλλογος υποστηρίζει ότι είχε προβληθεί το επιχείρημα πως η συμμετοχή τους θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη θέση των κατηγορουμένων.

Η συγκεκριμένη αναφορά αποτυπώνει την ένταση ανάμεσα στην ανάγκη να ακουστούν οι εμπειρίες των θυμάτων και στην υποχρέωση του δικαστηρίου να τηρεί τους κανόνες της ποινικής δικονομίας και τις εγγυήσεις μιας δίκαιης δίκης.

Το δικαίωμα υπεράσπισης των κατηγορουμένων είναι θεμελιώδες, όπως θεμελιώδες είναι και το δικαίωμα των θυμάτων να επιδιώκουν δικαστική προστασία. Η εξισορρόπηση αυτών των δικαιωμάτων αποτελεί ευθύνη της Δικαιοσύνης, μέσα από τις νόμιμες διαδικασίες.

Για έναν άνθρωπο που υπέστη σοβαρά εγκαύματα, η δυνατότητα να καταθέσει όσα έζησε μπορεί να αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν αφορά μόνο την περιγραφή γεγονότων, αλλά και την ανάγκη να εξεταστεί πώς εξελίχθηκαν οι συνθήκες που οδήγησαν στον τραυματισμό του.

Η νέα διαδικασία δημιουργεί την προοπτική να διερευνηθούν περιστατικά τα οποία δεν αποτέλεσαν αντικείμενο της προηγούμενης δίκης, υπό τους κανόνες και τις εγγυήσεις που προβλέπει ο νόμος.

Τα αναπάντητα ερωτήματα για την καταγραφή των θυμάτων

Ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών θέτει επίσης ζήτημα σχετικά με την πλήρη καταγραφή των θυμάτων της καταστροφής.

Στην ανακοίνωσή του αμφισβητεί την πληρότητα της επίσημης αποτύπωσης, τόσο ως προς τους νεκρούς όσο και ως προς τους εγκαυματίες. Διατυπώνει, μάλιστα, ερωτήματα για την καταγραφή των θυμάτων και αναφέρεται σε ζήτημα ομαδικού τάφου, το οποίο, κατά τον ίδιο, επηρεάζει την αποτίμηση του συνολικού αριθμού.

Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί αποτελούν αιτήματα και καταγγελίες του Συλλόγου και χρειάζονται επίσημη τεκμηρίωση και αρμόδια διερεύνηση. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ήδη αποδεδειγμένες διαπιστώσεις.

Ωστόσο, η βασική απαίτηση που αναδεικνύεται είναι σαφής: να υπάρχει πλήρης, αξιόπιστη και διαφανής καταγραφή όλων όσοι έχασαν τη ζωή τους ή υπέστησαν βλάβες από την πυρκαγιά.

Μια τέτοια καταγραφή δεν έχει μόνο ιστορική σημασία. Συνδέεται με την αποτελεσματική άσκηση δικαιωμάτων, τη χορήγηση υποστήριξης, την εξέταση αποζημιώσεων και την αξιολόγηση των συνεπειών της καταστροφής.

Οι ευθύνες της Πολιτείας δεν περιορίζονται στις ποινικές αποφάσεις

Η δικαστική διερεύνηση των ποινικών ευθυνών αποτελεί αναγκαίο μέρος της αντιμετώπισης μιας τραγωδίας. Δεν εξαντλεί, όμως, όλες τις υποχρεώσεις που μπορεί να έχει η Πολιτεία απέναντι στους πολίτες που επλήγησαν.

Οκτώ χρόνια μετά το Μάτι, παραμένουν σημαντικά ζητήματα που αφορούν την υποστήριξη των τραυματιών, την αποκατάσταση των βλαβών, τις αποζημιώσεις και την αποτελεσματική λειτουργία των μηχανισμών πολιτικής προστασίας.

Η κρατική ευθύνη δεν μπορεί να εξαντλείται στην αναμονή μιας δικαστικής απόφασης. Η κοινωνία χρειάζεται ένα σύστημα που να αναγνωρίζει έγκαιρα τις ανάγκες των πληγέντων και να παρέχει ουσιαστική βοήθεια, χωρίς να απαιτούνται συνεχείς και εξαντλητικές διεκδικήσεις.

Στην περίπτωση των σοβαρών εγκαυματιών, η υποστήριξη μπορεί να περιλαμβάνει μακροχρόνια ιατρική παρακολούθηση, αποκατάσταση, ψυχολογική φροντίδα, κοινωνική μέριμνα και οικονομική ενίσχυση όπου προβλέπεται. Δεν αρκεί μια εφάπαξ παρέμβαση όταν οι συνέπειες μιας καταστροφής συνοδεύουν τον άνθρωπο σε ολόκληρη τη ζωή του.

Παράλληλα, οι αστικές και διοικητικές διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη αποδεικνύουν ότι η αναζήτηση δικαίωσης δεν περιορίζεται στην ποινική αίθουσα. Περιλαμβάνει διαφορετικές νομικές και θεσμικές διεκδικήσεις, καθεμία με το δικό της αντικείμενο και τις δικές της προϋποθέσεις.

Το Μάτι ως διαρκής υπενθύμιση των αδυναμιών της πολιτικής προστασίας

Η καταστροφή της 23ης Ιουλίου 2018 δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τα κρίσιμα ερωτήματα που τέθηκαν σχετικά με την προετοιμασία, την πρόληψη, τον επιχειρησιακό συντονισμό και την προστασία του πληθυσμού.

Η ταχύτητα εξάπλωσης της πυρκαγιάς, οι ιδιαίτερα δυσμενείς καιρικές συνθήκες, η δυσκολία διαφυγής, τα πολεοδομικά χαρακτηριστικά της περιοχής και οι ενέργειες των αρμόδιων υπηρεσιών αποτελούν στοιχεία που απασχόλησαν τη διερεύνηση της τραγωδίας.

Το Μάτι ανέδειξε πόσο κρίσιμο είναι να υπάρχουν σαφείς αρμοδιότητες, αποτελεσματική επικοινωνία μεταξύ υπηρεσιών, προσβάσιμες οδοί διαφυγής, έγκαιρη πληροφόρηση των πολιτών και επιχειρησιακά σχέδια που μπορούν να εφαρμοστούν ακόμη και υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό της τελευταίας στιγμής. Χρειάζεται διαρκή σχεδιασμό, εκπαίδευση, συντονισμό, πρόληψη και σαφείς διαδικασίες ανάληψης ευθύνης.

Η εμπειρία του Ματιού οφείλει να αποτελεί αντικείμενο συνεχούς θεσμικής αξιολόγησης. Η αναγνώριση των προβλημάτων και η εφαρμογή πραγματικών διορθωτικών μέτρων είναι εξίσου σημαντικές με την απόδοση των ευθυνών που προβλέπει ο νόμος.

Οι οικογένειες των θυμάτων δεν ζητούν να γυρίσει ο χρόνος πίσω – Ζητούν απαντήσεις

Για τις οικογένειες που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, καμία δικαστική απόφαση δεν μπορεί να ανατρέψει το αποτέλεσμα της καταστροφής. Δεν μπορεί να επαναφέρει έναν γονέα, ένα παιδί, έναν σύζυγο ή έναν φίλο. Μπορεί, όμως, να αποσαφηνίσει γεγονότα, να αναγνωρίσει ευθύνες όπου αυτές αποδεικνύονται και να συμβάλει στην αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου.

Ο Σύλλογος επισημαίνει ότι ο αγώνας του συνεχίζεται σε όλα τα θεσμικά επίπεδα. Η βασική του επιδίωξη είναι η πλήρης διερεύνηση της υπόθεσης και η ουσιαστική αναγνώριση των συνεπειών που υπέστησαν όλοι οι πληγέντες.

Η απαίτηση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στη δικαστική τιμωρία. Συνδέεται με την ανάγκη να γίνει κατανοητό τι συνέβη, ποιες ενέργειες πραγματοποιήθηκαν, ποιες παραλείψεις υπήρξαν και με ποιον τρόπο μπορεί να αποτραπεί μια αντίστοιχη καταστροφή στο μέλλον.

Η μνήμη των νεκρών δεν υπηρετείται μόνο με επετείους και τελετές. Υπηρετείται και με τη συστηματική αναζήτηση της αλήθειας, τη λογοδοσία και τη δημιουργία ασφαλέστερων συνθηκών για τους πολίτες.

Αυτό είναι και το ευρύτερο κοινωνικό μήνυμα που συνοδεύει τη νέα δίκη. Το Μάτι δεν αφορά αποκλειστικά όσους βρέθηκαν εκεί την ημέρα της πυρκαγιάς. Αφορά κάθε άνθρωπο που περιμένει από την Πολιτεία να λειτουργεί αποτελεσματικά όταν απειλείται η ζωή του.

Το Μάτι δεν μπορεί να κλείσει με αόρατα θύματα και αναπάντητα ερωτήματα

Η 11η Νοεμβρίου 2026 δεν είναι απλώς μία ακόμη ημερομηνία στο δικαστικό ημερολόγιο. Είναι ένας νέος σταθμός σε μια υπόθεση που εξακολουθεί να προκαλεί πόνο, προβληματισμό και έντονη απαίτηση για ουσιαστική δικαίωση. Περισσότερα από οκτώ χρόνια μετά τη φονική πυρκαγιά, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με το ερώτημα αν έχουν ακουστεί όλοι οι άνθρωποι που επλήγησαν και αν έχουν διερευνηθεί πλήρως όλα όσα χρειάζεται να εξεταστούν.

Η νέα δίκη των 21 κατηγορουμένων για υποθέσεις εγκαυματιών που δεν συμπεριλήφθηκαν στην προηγούμενη διαδικασία αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη. Δεν προδικάζει την ενοχή κανενός, ούτε μπορεί από μόνη της να εγγυηθεί την ολοκλήρωση όλων των εκκρεμοτήτων. Μπορεί, όμως, να προσφέρει τη δυνατότητα να εξεταστούν περιστατικά που μέχρι σήμερα παρέμεναν εκτός της συγκεκριμένης ποινικής διερεύνησης.

Το μεγαλύτερο ζήτημα, ωστόσο, ξεπερνά τα όρια της δικαστικής αίθουσας. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο μια οργανωμένη Πολιτεία αντιμετωπίζει τους πολίτες της όταν αυτοί έχουν υποστεί τις συνέπειες μιας καταστροφής. Αφορά το αν η κρατική μέριμνα συνεχίζεται μετά την αποχώρηση των τηλεοπτικών συνεργείων, μετά το τέλος των επετειακών εκδηλώσεων και μετά τη σταδιακή απομάκρυνση της τραγωδίας από την καθημερινή επικαιρότητα.

Κανένας εγκαυματίας δεν πρέπει να αισθάνεται ότι η δική του ιστορία είναι λιγότερο σημαντική επειδή δεν συμπεριλήφθηκε σε μια προηγούμενη διαδικασία. Καμία οικογένεια δεν πρέπει να εγκαταλείπεται σε έναν ατελείωτο αγώνα για την αναγνώριση της απώλειάς της. Και κανένα κρίσιμο ερώτημα δεν πρέπει να παραμένει ανεξέταστο όταν υπάρχουν οι νόμιμες δυνατότητες να διερευνηθεί.

Η Δικαιοσύνη έχει την ευθύνη να εξετάζει τα γεγονότα με ανεξαρτησία, αντικειμενικότητα και πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα όλων των εμπλεκομένων. Η Πολιτεία έχει παράλληλα την ευθύνη να στηρίζει ουσιαστικά όσους εξακολουθούν να ζουν με τις συνέπειες της καταστροφής και να αξιοποιεί τα διδάγματα της τραγωδίας για να ενισχύει την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Το Μάτι δεν είναι απλώς μια παλιά είδηση. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε αριθμό νεκρών ή τραυματιών υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια ζωή που άλλαξε ή χάθηκε οριστικά. Είναι μια υπενθύμιση ότι η μνήμη χρειάζεται αλήθεια, η δικαιοσύνη απαιτεί τεκμηρίωση και η κοινωνική ευθύνη δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Γιατί μια τραγωδία δεν κλείνει πραγματικά όταν τελειώσει η δημοσιότητα γύρω της. Κλείνει, στον βαθμό που αυτό είναι ανθρώπινα δυνατό, όταν έχουν εξεταστεί όλες οι κρίσιμες πτυχές της, όταν αναγνωρίζονται οι άνθρωποι που επλήγησαν και όταν η κοινωνία μπορεί να διαπιστώσει ότι οι θυσίες και ο πόνος τους δεν αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία.

Το Μάτι εξακολουθεί να ζητά απαντήσεις. Και όσο υπάρχουν θύματα που δεν έχουν ακουστεί και ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά, η αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης δεν μπορεί να θεωρείται ολοκληρωμένη.